دیابت نوع یک هر سنی را دربر می‌گیرد اما در کودکان و جوانان شایع‌تر است و بدن افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ قادر به تولید انسولین کافی نمی‌باشد. دیابت نوع 1، عارضه ای است که بر اثر از بین رفتن سلول های بتا ی لوزالمعده به وجود آمده و در نتیجه، بدن دیگر قادر به تولید انسولین نخواهد بود. انسولین هورمونی است که قند لازم برای سوخت و ساز بدن را به سلول ها می رساند. قند به 2 طریق وارد جریان خون می شود: 1-  مصرف موادغذایی 2-  فعالیت های کبد

چنانچه قند موجود در خون نتواند وارد سلول ها شود، در رگ ها انباشته شده و نتیجه آن افزایش قند خون است. قند خون بالا به مرور زمان می تواند تأثیرات جبران ناپذیری را بر روی اعضای مختلف بدن داشته باشد.

سن ابتلا به دیابت نوع 1:

زمانی که پانکراس توانایی تولید انسولین برای تنظیم قند خون را از دست بدهد شما به دیابت نوع 1 مبتلا خواهید شد. اکثر افرادی که دیابت نوع 1 در آنها تشخیص داده شده ، در سنین کودکی یا جوانی به سر می برند. مبتلایان به دیابت نوع 1 حدوداً بین 5% تا 10 % از کل مبتلایان را تشکیل می دهند. علیرغم اینکه اکثر دیابتی های نوع 1، کودکان و نوجوانان هستند (از هر 500-400 کودک، یک نفر) شانس ابتلای به این بیماری برای افراد در هر گروه سنی و با هر جنسیتی وجود دارد.

علت ابتلا به دیابت نوع 1:

علت ابتلا به دیابت نوع 1 هنوز ناشناخته است البته تصور می شود که ترکیبی از عوامل ژنتیکی ،سابقه خانوادگی و فاکتورهای محیطی مثل ویروس در ایجاد بیماری دخالت داشته باشند.

 

درمان دیابت نوع یک:

دیابت نوع یک یک بیماری مزمن است که در آن سیستم ایمنی بدن به سلول های بتا اجازه تولید انسولین نمی دهد. هیچ درمان قطعی برای این بیماری وجود ندارد و تنها راه کنترل بیماری، تزریق روزانه انسولین است. بر خلاف مبتلایان به دیابت نوع 2 که  در مراحل اولیه نیاز به انسولین ندارند و اگر با وجود مصرف قرص های ضد دیابت درتنظیم قند خون ناتوان بودند باید از انسولین استفاده کنند، مبتلایان به دیابت نوع 1 هرگز نمی توانند از دارو استفاده نمایند. هدف انسولین درمانی این است که کار انسولین ترشح شده در بدن را تقلید کند.